May kakaibang uri ng kalungkutan na dulot ng pagiging isang Englishera na pakiramdam ko'y bihirang pag-usapan sa internet.  May daming tao na magbiro sa usapin na ito: Kapag mag-isip ka ano ang ibig sabihin ng Englishera sila may magsabi na spoiled at mayaman na bata sila na angkinin na mayroon silang “humor amerikano”; hindi kailanman ako anong masabi ako sa mga bagay na yan kasi pinalalaki ako sa dukhang lugar na pwede sa gabi may taong makipagtalo ng makipagtalo na sobrang ingay kahit nasa bahay ka, marinig mo pa. Kung mag tanong ka sa akin ano ang isipan ko sa bagay na yan wala akong pwede magsabi sa iyo. 

 

Oo, Pumunta ako sa pribadong paaralan bago akong mag homeschooled. Kaso andyan ako dahil sa mga gusto ng mga magulang ko na mabuti ang aral ko—tapos biglang ako nakahinto sa mga edukasyon ko at sobrang busy ng mga magulang ko na wala silang oras na para magturo sila sa akin ang aming sariling wika. Noong panahon na yan magsimula ako na magsinungaling sa mga kaibigan at kahit sino na magtanong kung bakit parang ilang ako sa sarili kong wika, tuloy nagpunta ako sa mga internet na para may kapit-tao ako sa bata pa ang edad ko. 

 

Noon ginagamit ko ang mga internet para manonood ako ng mga minecraft o mga laro na hindi ako kaya maglaro dahil sobrang mahirap ang pamilya ko pero akala could baka pwede ako makipagkaibigan sa mga tao na katulad sa akin at biglang ako kaibigan ng dalawang ibang tao na pinoy sino hindi ako maghuntahan ngayon sa reasons unspecified pero… englishera sila katulad sa akin at biglang ako maisip na daming tao parang ako sa internet at dahil akala ko wala na akong tsansa na tuloy ako ng aralan ko sa sitwasyon ko noon (salamat sa diyos na hindi na ito ang problema ko..) na hayaan ko ng ignoransiya ko sa aking sariling wika, hindi ako kaya makipag comprehend ng wika natin subalit maintindihan ko konting konti lang, pagbasa saan ako ng masamang ugali ko sa aking identidad. 

 

Oo, masamang ugali ko, mailang talaga kasi kung magtanong ka sa mga tao alam sa akin ngayon kung ganyan ako ba talaga na nahihiya ako na pinoy ako ang sagot nila ay hindi at magtanong sila sa iyo saan mo nakuha ng impormasyon na yan kasi ako ay mag larawan ng isang tao na masyadong kritikal sa sistema namin pero sobrang mahal sa bansa namin. Hindi sila mali kasi masaya ako na diskrebe ako na ganyan ngayon subalit noon nakainis ako sa ideya na pinoy ako. Pagiging Asyano ako nakainis at nahihiya din. Pangarap ko lagi noon na ako ay pagiging isang basic white girl na pupunta sa paaralan araw-araw at may dalawang daan ako ng kaibigan. Hindi ako gustong ang Asyano na mata ko at masyadong ako nainis sa mukha ko kasi parang baliw ako sa tingin ko. Oo, syempre masamang ugali yan pero kung ikaw ay nasa  tsinelas ko anong pwede mo gawa? Anong pakiramdam mo? 

          Ginawa ako para sa sarili kong maging karikature sa identidad ko noon sa 2020. Mabanggit ako na pinoy ako sa internet at mga pakiusap ako sa mga komento ng mga manonood na pinoy pride ng “UYYY PILIPENS” na alam ko alaala ng ibang mga pinoy, ang mga so called overproud mga pinoy na nag comment ng bagay na yan at sumasang-ayon ako sa ibang pinoy na nakakainis na sila pero deep down selosa ako sa dami nilang pride sa bayan namin tapos ako wala, mahirap ako na makipag interact sa komunidad ko. Parang naging alienated ako kasi walang bagay na kasya ako. Sobrang nahihiya ako sa dahilan ng pinoy ako tapos taguan ko ng identidad ko sa mga kaibigan ko up until the last second.            

 

Noon 2023 may kaibigan ako na sobrang dami tumulong sakin na sobrang masaya ako sa kanya na kaya naging excited ako para mag share ako ng isang bagay ng bayan ko sa ibang tao na overseas: ang paboritong kong ulam Kaldereta, asahan ako na bigyan niya ng positive response dahil sa kindness niya sa akin na hinayaan niya ang mga inseguridad at mga problema ko at the time, kaso nakikita siya lang sa akin ay isang komento na parang kadiri ang paborito kong ulam, dahil sa karanasan na yan dumadagdag pa ang hiya ako. Kaso dahil tumulong siya sa akin na para tumakas ako sa isang masamang kaibigan ko feeling ko wala akong pwede magsabi ng complaint sa kanya—mamaya kausapin ko sa ibang kong kaibigan na nasa SEAsia magsabi niya sa akin na anong sabi ng kaibigan ko yun foreigner ay bahagi ng racism, pero hindi ako maniniwala dahil tumulong siya ako, diba…?

 

Sa lumipas ng araw dumagdag pa ako ng poot ko sa mga katangian ko sa dami akong kaibigan na ganito katulad sa foreigner na yan online, nag relapse ako sa masamang ugali ko noong bata pa ako, tapos wala na ang mga kaibigan ko noong bata pa ako so wala akong paraan na para ground ako ng sarili ko, nasa delusion ng utak ko at hinayaan ako ng mga kaibigan ko at the time, impostor syndrome ay nangyari sa akin at ang dilim ng buhay ko diyan.

 

Sa magbago ng mundo at sa lumipas na oras pagkakaiba ng tao, magbago ako ng mga kaibigan ko at magkita ako ng mas mabuti na tao, ang magkaiba trio ko na nagpapakilala ako sa ponytown, medyong noong una dudoso ako kasi parang floating status ako sa mga friend groups na yan tapos wala akong kaibigan na totoo na gusto sa akin, dalawa nitong tao ay sobrang sweet at kinda sa akin sapul sa unang pagpapakilala tayo at mas masaya ako na sinasabi ng komportable ako magsalita ng bagay ng bayan ko uli.  Ganyakin sila ako para magsalita ako sa mga bagay ng kultura ko na related sa mga OC ko. Mas komportable ako sa magsalita ako na pinoy ako sa totoo lang 

 

Ang mga kaibigan ko kahit overseas sila ay ang medyor dahilan na kaya ako mapush through the shame at payapa ang buhay ko muna. Kahit ngayon pa mas supportive sila pero ang haba ng sanaysay ito dahil ito ay galing sa mga karanasan ko, ang isang kong karanasan ay napaenroll ako sa magulang ko ng pribadong paaralan sa grade 7, tuluyan pwede na ako mag aral sa paaralan after missing the entirety of elementaryo. Interesting pero medyo ako kabahan dahil sa EOP (English Only Policy) na eenforce nila, pero masaya ako konti lang kasi hindi pa ako natutunan na kailangan ko magsalita sa filipino. 

 

Maniniwala ko na sa simula ng mga klase, kahit may EOP policy sila nagkikita ko ang mga kaklase ko ay walang alam sa aming sariling wika, mga gamit nila ang google translate at ganyakin sila ako para magamit ako din naging inseguridad ako nanaman sa aking sariling wika, kasalanan ng EOP kung bakit natatakot ako sa mga recitation na nasa filipino o AP, o sa mga group presentations. Akala ko noon anxiety ko lang and in a way oo anxiety nga pero ang point ko ay ang EOP ay pigilan ako ng abilidad na magsalita sa pilipino, kasi nagjudge sa room namin tapos hindi ako pwede magsalita ng filipino sa labas ng specific class hours (e,g, filipino at araling panlipunan) nakainis pero manageable lang. 

 

Maliit kong gandang alaala sa grade 7 pero magtaka ako kun bakit may daming pribadong paaralan na hindi pumayag kayo magsalita ng sarili mong wika? Hindi naman sila international school eh…. Kahit break o after school kung wala kang kasama na alagad sa iyo mas likely na  may kauluhan ka pa, medyo weird… alaala ko ang nasa isip ko noon ay ang mga kaklase ko na kailangan maggawa ng jugs o posting dahil magsalita sila na isang pangungusap sa aming wika.

 

Malay ko, ngayon malay ko pa kung bakit hinimok tayo ng linguicide ng aming sariling wika? Wala akong magsisi pero sa isip ko lang ay bakit may nagsabi na kailangan tayo maglagay ng 

Wika namin sa baba kaysa sa ingles? Kasi may chance na kaya tayo makakakuha ng overseas opportunity? 

 

Problema ng sistema namin lang, flaw sa design, wala akong magsisi na natuturo sa akin at magkikita ako noon kasi talaga: we’re all just being fucked over by the same sistema. Bakit hayaan na tayo to? Bakit mas maganda kung OFW ka?

 

             Ano ang ibig sabihin na pagiging pinoy? Araw-araw na ako magtanong yan sa sarili ko at tuloyin ko pa as long as mabuhay ng makahiya to. Gusto ko na may araw na pwede aka magisip ng kultura at problema ng bayan ko at ang unang ko paggawa ay hindi distance myself sa bayan natin as if wala kong bayan, may kalungkutan ako sa pagiging englishera pinoy ako at baka magsabi kayo hypocritical ako dahil hindi ganda ang tagalog ko pero paggawa ko to sa puso ko, gusto ko makipag sali sa turo na kung gusto mo magaling ka sa isang wika iimmerse mo ang sarili mo sa wika na yan, ang version ko ata ay “kung gusto mo mahalin ng sarili mo, slowly expose yourself sa mainit na tubig until hindi ka na nasusunog.”

  

Ang haba pa ang lakbay ko pero alam ko na may tao ako na pwede ako kausap, ang mga guro ko sa grade 7 at grade 8 filipino ay nagtuturo sa akin na kung hindi ka mahal ang iyong wika, paano ka mahal ang sarili mo? Mahilig ako sa paggawa ng tula at panitikan kahit maling mali ang gramatika ko kasi katulad sa bata pa kayo na hindi alam ang wika ng mga magulang mo, oo huli na ako pero mas maganda ng huli kaysa wala, no?

 

Kung ang karanasan mo ay katulad sa akin ang sabihin ko lang ay magtanong ka sa sarili mo ano nangyari sa iyong nakaraan na para ganito ka? Okay lang kung hindi mo alam pa kasi who am i to tell you how to handle this? Just know you are not alone.

 

Happy independence day, mahal niyo ang sarili niyo at magreflect kayo ngayon. Kahit daming mga lindol at typhoon buhay pa tayo, tao pa tayo kahit anong sinasabi ang mga espanyol sa mga ancestors namin, may daming kalaban dati para may kalayaan tayo at dami akong sonder sa ganyan. 

 

Nasa ibang pahinas sa website nito may collection ko na para may pride ako sa identidad ko, kung gusto mong makikita feel free! 

Mahal ko ang perlas ng silanganan kasi tayo nandito. Salamat sa pagbasa ;P

---

kung gusto mo, basahin mo ang ibang parte ng utak ko sa panahon ito dito!